Κ.Ε.Θ.Ε.

Τα τελευταία χρόνια, γινόμαστε μάρτυρες μιας στροφής του σύγχρονου ανθρώπου προς διάφορα εναλλακτικά θεραπευτικά συστήματα. Τα κυριότερα από αυτά αφορούν παραδοσιακούς τρόπους πρόληψης και θεραπείας των ασθενειών. Αυτό συμβαίνει κυρίως λόγω της ανεπάρκειας της συμβατικής ιατρικής να τηρήσει τις υποσχέσεις της, να προλάβει ή να θεραπεύσει της χρόνιες ασθένειες. Κυρίως η έλλειψη σταθερών αρχών αλλά και η ελλιπής πειραματική απόδειξη των φαρμάκων της, την καθιστούν αναξιόπιστη ενώ είναι η κατ` εξοχήν υπεύθυνη για τον εκφυλισμό της υγείας κυρίως στης ανεπτυγμένες χώρες. Αυτό οφείλεται στη χρήση των ισχυρών χημικών κατασταλτικών φαρμάκων που χρησιμοποιήθηκαν αλόγιστα τα τελευταία πενήντα χρόνια με την βεβαιώτητα ότι πρόκειται για πανάκεια. Η απόσταση που χωρίζει τον ιατρό από τον ασθενή αλλά και τα συχνά δυσάρεστα επακόλουθα από την χημική αγωγή, καθιστούν την συμβατική ιατρική αναξιόπιστη με αποτέλεσμα την αναζήτηση ηπιότερων μορφών θεραπείας με ανθρωποκεντρική και όχι συμπτωματική προσέγγιση.

ΣΙΑΤΣΟΥ

Η Ιαπωνία που γειτονεύει με την Κίνα με μεγάλη ομοιότητα στην παράδοση και κοσμογονική αντίληψη. Εξέλιξε την θεραπευτική μέθοδο της εξισορρόπησης του Γιν και Γιάγκ σε χειροπρακτική μέθοδο που την ονόμασε ΣΙΑΤΣΟΥ (πίεση με τα δάκτυλα). Η μέθοδος αυτή είναι πιο φιλική για τους δέκτες από τον βελονισμό και εξ` ίσου αποτελεσματική αφού διατηρεί τις ίδιες θεωρητικές βάσεις. Ο ολιστικός τρόπος διάγνωσης και αντιμετώπισης των προβλημάτων που ταλαιπωρούν τον άνθρωπο, ο ήπιος χειρισμός ολόκληρου του σώματος και τα ευεργετικά του αποτελέσματα, καταστήσανε το Σιάτσου σαν μια από τις πιο διαδεδομένες τεχνικές σωματικής αγωγής (Bodywork) σε ολόκληρο των κόσμο. Για την εφαρμογή του Σιάτσου συνδυάζεται η διαίσθηση, η τεχνική και η εις βάθος κατανόηση της παραδοσιακής ανατολικής διαγνωστικής.

Η απλότητα της Π.Α.Ι. και η ευκολία στην κατανόησή της από τον μη καταρτισμένο, δεν σημαίνει ότι μπορεί ο καθένας να ασχοληθεί με την πραγματικά δύσκολη εφαρμογή της, αρκεί μόνον να σκεφτούμε ότι η κάθε περίπτωση ασθενή είναι εντελώς διαφορετική (εξατομίκευση) παρότι τα σωματικά συμπτώματα είναι ίδια. Το Σιάτσου προάγει την ισορροπημένη επαφή με το σωματικό, συναισθηματικό και διανοητικό μας κέντρο, καθιστώντας ουσιαστικότερες τις σχέσεις με τον εαυτό μας, τους συνανθρώπους μας και πιο αρμονική την επαφή μας με το περιβάλλον. Ο δυνητικός του ρόλος στην σημερινή κοινωνία αυξάνεται προοδευτικά, καθώς απομακρυνόμαστε συνεχώς περισσότερο από την άμεση διαπροσωπική επαφή και την σχέση μας με το φυσικό περιβάλλον.

ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΑΤΣΟΥ

Το Σιάτσου όπως και τα περισσότερα ολιστικά θεραπευτικά συστήματα αναζητούν το αίτιο της ασθένειας. Αναγνωρίζουν ότι το σώμα μπορεί να εκφράσει μία ασθένεια, δεν μπορεί όμως να την δημιουργήσει. Ο άνθρωπος του δυτικού κυρίως ημισφαιρίου έχει συνηθίσει στην ιδέα της συμπτωματολογικής αντιμετώπισης, κατά συνέπεια όταν πονάει το έντερό του θα επισκεφθεί των γαστρεντερολόγο, όταν πονάνε οι αρθρώσεις τον ρευματολόγο, το συκώτι τον ηπατολόγο κ.ο.κ. Στην ολιστική προσέγγιση δεν αναφερόμαστε σε ασθένειες αλλά σε ασθενείς, αυτό σημαίνει ότι ένα οποιοδήποτε σωματικό πρόβλημα, μπορεί να θεραπευθεί σε έναν ασθενή ενώ το ίδιο πρόβλημα να μην θεραπευθεί σε κάποιον άλλο. H θεραπεία εξαρτάται από την επιδεκτικότητα του ασθενή που προκύπτει από την κληρονομικότητα, το περιβάλλον που ζει, τον χρόνο που φέρει το πρόβλημα, και κυρίως από τον μέχρι τώρα τρόπο αντιμετώπισής του. Η επί μακρόν θεραπεία με χημική αγωγή μειώνει τις πιθανότητες θεραπείας ενώ αυξάνει της πιθανότητες (ύπουλου και δύσκολα ανιχνεύσιμου από την αντίληψη του πάσχοντα) εκφυλισμού του οργανισμού, δημιουργώντας ακόμη σοβαρότερα προβλήματα στον ίδιο ή στους απογόνους του (χρόνιες ασθένειες).

Η ολιστική αντιμετώπιση της υγείας θεωρεί ότι o άνθρωπος αποτελείται από τρία επίπεδα, το νοητικό, το συναισθηματικό και το σωματικό. Αυτό που πρέπει να αντιμετωπιστεί είναι το αίτιο που επικεντρώνεται κυρίως στο συναισθηματικό ή το νοητικό επίπεδο, και συνεπώς με αυτόν τον τρόπο θα υποχωρήσει και το αποτέλεσμα στο σώμα (σύμπτωμα) που ταλαιπωρεί τον πάσχοντα.

ΠΩΣ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ

Σιάτσου στα Ιαπωνικά σημαίνει πίεση με τα δάκτυλα, αξιοποιείται όμως μία ευρεία γκάμα από διαφορετικές τεχνικές, όπως μαλάξεις, διατάσεις, κινητοποιήσεις των αρθρώσεων και η πίεση ειδικών σημείων. Η πρακτική τεχνική του βασίζεται σε αρχαίες μεθόδους θεραπευτικού μασάζ όπως το Τουίνα (παραδοσιακό κινέζικο μασάζ), το Άνμο (ιαπωνικό μασάζ), το Αμπούκου (ιαπωνικό μασάζ στην κοιλιά), το Thai μασάζ και άλλες. Γίνεται επίσης χρήση τεχνικών οι οποίες είναι κοινές με άλλες μεθόδους σωματικού χειρισμού όπως η φυσικοθεραπεία, η χειροπρακτική και η Οστεοπαθητική.

Εφαρμόζεται με τον δέκτη να φοράει άνετα ρούχα και να είναι ξαπλωμένος σε βαμβακερό στρώμα. Συνήθως, σε μία συνεδρία δουλεύεται όλο το σώμα, εκτός και εάν ο θεραπευτής κρίνει σκόπιμο να επικεντρωθεί σε μία ορισμένη περιοχή όπως η πλάτη, η μέση, η κοιλιά κ.λ.π.