Κ.Ε.Θ.Ε.

Σήμερα, θα αναφερθούμε στις χρόνιες ασθένειες και την καταγωγή τους μέσα από την ομοιοπαθητική επιστημονική έρευνα. Είναι το πρώτο μέρος μιας περιληπτικής αναφοράς, που σχετίζεται με την διαχρονική προσέγγιση των ασθενειών. Οι παραπομπές στον Ιδρυτή της ομοιοπαθητικής Σάμουελ Χάνεμαν και οι απόψεις καταξιωμένων ομοιοπαθητικών όπως του Αμερικανού γιατρού J.T. Kent του Έλληνα διακεκριμένου ομοιοπαθητικού (βραβευμένου με το εναλλακτικό βραβείο νόμπελ το 1996 Γεωργίου Βυθούλκα) κ.α. κρίνονται αναγκαίες σε αυτό το θεμελιώδες για την ομοιοπαθητική ζήτημα. Στην δεύτερη παράγραφο του «οργάνου της θεραπευτικής τέχνης»¹ ο Χάνεμαν αναφέρει ότι: «το ύψιστο ιδεώδες μιας θεραπείας ειναι η γρήγορη, ήπια και μόνιμη αποκατάσταση της υγείας και η εξάλειψη της ασθένειας σε όλη της την έκταση, με τον πλέον αβλαβή τρόπο και με βάση εύκολα κατανοητές αρχές». Η παράγραφος αυτή αποτελεί την ουσιαστικότερη αρχή όπως αποδεικνύεται από την εφαρμογή και τα αποτελέσματα της ομοιοπαθητικής θεραπευτικής. Στην παράγραφο 72 για τις χρόνιες ασθένειες αναφέρει ότι: «αρχικά εμφανίζονται με ασήμαντα εκ΄ πρώτης όψεως συμπτώματα, αλλά σιγά - σιγά αποδιοργανώνουν τον οργανισμό, η κάθε μία με τον δικό της ιδιόμορφο τρόπο. Τον αποδυναμώνουν τόσο ύπουλα, ώστε η ζωτική δύναμη που λειτουργεί αυτόματα και έχει την ευθύνη για την διατήρηση της υγείας, δεν μπορεί να αντιδράσει στην εξέλιξη της αρρώστιας παρά μονάχα με μια ατελή και χωρίς αποτέλεσμα αντίσταση. Ανίκανη λοιπόν να την αποδιώξει και αβοήθητη η ζωτική δύναμη αδυνατεί να περιορίσει την ανάπτυξη της αρρώστιας, συνεπώς και την δική της βαθμιαία φθορά που καταλήγει στην οριστική καταστροφή του οργανισμού». Απο το 1816 μέχρι το 1827 ο Χάνεμαν προσπαθούσε να λύσει το πρόβλημα των χρόνιων ασθενειών αναζητώντας πληροφορίες, παρατηρώντας προσεκτικά και κάνοντας λεπτομερειακά πειράματα που αναφέρει στο βιβλίο του "χρόνιες ασθένειες".² 

Μετά απο επίμονες προσπάθειες αντιλήφθηκε ότι τα συμπτώματα που ήταν εμφανή σε μια δεδομένη στιγμή στα οποία εστίαζε για την χορήγηση του φαρμάκου δεν ήταν αρκετά. Έπρεπε να αναζητήσει όλη την έκταση της ασθένειας - όσο του ήταν τουλάχιστον δυνατό - τα συμπτώματα και τις εξάρσεις που χαρακτηρίζουν αυτή την άγνωστη πρωταρχική διαταραχή. Αναφέρει δε ότι «η φύση αυτής της πρωταρχικής διαταραχής, ήταν μιασματική³, διότι μόλις άρχιζε να αναπτύσσεται μετά από έναν ορισμένο βαθμό, ακόμη και ο πιο γερός οργανισμός δεν μπορούσε να την αποβάλει με τις δικές του δυνάμεις. Δεν ήταν δυνατόν να ξεπεραστεί με ένα υγιεινό διαιτολόγιο ή μια σχολαστικά τακτική ζωή, ούτε να εξαλειφθεί από μόνη της». Η δυσκολία που αντιμετώπιζε ο Χάνεμαν ήταν τα αποτελέσματα της καταστολής των συμπτωμάτων που δεν λάμβανε υπ' όψιν του διότι δεν ήταν εμφανή. Στην προσπάθειά του να διερευνήσει την καταγωγή των ασθενειών, μελέτησε αρχαία κείμενα μεταξύ των οποίων και την παλιά διαθήκη που είναι από τις αρχαιότερες γραπτές αναφορές που διαθέτουμε. Στο Λευιτικό κείμενο, στις περιγραφές του Μωυσή υπάρχουν αναφορές για τις ασθένειες που επικρατούσαν εκείνη την εποχή (3.500 χρόνια πριν). Αναφέρει ότι «εκείνη την εποχή, οι αρρώστιες ανάμεσα στους Ισραηλίτες, τους Έλληνες, αργότερα τους Άραβες και στην Ευρώπη κατά το μεσαίωνα ήταν περιορισμένες στα εξωτερικά μέρη του σώματος. Μόνο στη Γαλλία το 1226 υπήρχαν 2.000 οίκοι λεπρών». (Οι λαοί εκείνο τον καιρό χρησιμοποιούσαν διάφορες ονομασίες για να περιγράψουν τις ποικίλες κακοήθεις μορφές της λέπρας). Γνώστης τώρα της ιστορίας των ασθενειών ο Χάνεμαν, παρατήρησε ότι στην εποχή του (1755-1843) τα νοσήματα ήταν κυρίως εσωτερικής παθολογίας. Γνωρίζοντας τις μεθόδους και τα αποτελέσματα της κατασταλτικής αγωγής που εφαρμόζονταν ανά τους αιώνες, ήταν σε θέση να συμπεράνει ότι αυτός ήταν ο λόγος που οι ασθένειες μεταφέρθηκαν στο εσωτερικό του σώματος. Ο καταξιωμένος ομοιοπαθητικός γιατρός J.T. Kent αναφερόμενος στην κατασταλτική αντιμετώπιση των συμπτωμάτων σαν την αιτία αύξησης των χρόνιων ασθενειών μας λέει ότι: «αν ρωτούσαμε έναν γιατρό που δεν έχει εκπαιδευτεί στην ομοιοπαθητική, σε τι συνίσταται μια θεραπεία, ο νους του θα πήγαινε στην ιδέα της εξαφάνισης του συμπτώματος. Ο ασθενής στη συνέχεια θαυμάζει την ικανότητα του γιατρού όσο αφορά την εξαφάνιση του συμπτώματος και διερωτάται όταν τον επισκέπτεται για το επόμενο πρόβλημα, γιατί δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει». Και συνεχίζει «...αλλά αυτός, ο εν αγνοία τελών ιατρός, θα έχει σημειώσει άλλη μια αποτυχία, διότι ώθησε εκείνο το οποίο ήταν αβλαβές όταν εκδηλώθηκε στην επιφάνεια, στα πλέον σημαντικά όργανα, με αποτέλεσμα ο ασθενής τελικά να πεθάνει εξ΄ αιτίας της επιστημονικής του άγνοιας». Μετά τη μελέτη των αρχαίων κειμένων αλλά και από την πρακτική εξάσκηση σαν πρώην γιατρός ο Χάνεμαν (είχε απαρνηθεί και καταδικάσει τις μεθόδους της ιατρικής σαν βλαπτικές πριν την ανακάλυψη της ομοιοπαθητικής) το 1927 ανακοίνωσε ότι: «οι ασθένειες των οστών, όπως οι εκφυλίσεις και παραμορφώσεις, αιμοπτύσεις, αιματεμέσεις, αιματουρία, χρόνιες διάρροιες και δυσκοιλιότητες, σπασμοί, έλκη και φλεγμονές, απίσχνανση, υπερβολική ευαισθησία ή και ανεπαρκής λειτουργία των αισθήσεων, μελαγχολία, άγχη, διανοητικές διαταραχές, υποχονδρία, ίλιγγοι, υστερία και χιλιάδες άλλες ενοχλήσεις καθορίζονται με τον γενικό όρο Ψωρικό μίασμα». Η λανθασμένη θεραπευτική αγωγή με τις συνεχείς καταπιέσεις των δερματικών συμπτωμάτων ανά τους αιώνες σε μια δραματική προσπάθεια του ανθρώπου να απαλλαγεί από τον πόνο, κατέληξε στην εποχή του Χάνεμαν μέσω της κληρονομικότητας σε βάρος των εσωτερικών οργάνων.

Έτσι όταν γεννιέται ένα παιδί μπορεί να παρουσιάσει τις αδυναμίες των γονιών του, είτε με την ίδια μορφή, είτε με ένα νέο ιδιόμορφο σύμπλεγμα που δημιουργείται από την ανάμιξη της νοσηρότητας (προδιαθέσεις) των δύο γονέων, αναφέρει ο Γ. Βυθούλκας.

Στο σημερινό άρθρο, εξετάσαμε την πορεία της ασθένειας πριν 3.500 χρόνια να επικεντρώνεται στην επιφάνεια του σώματος και να καταλήγει την εποχή του Χάνεμαν στα εσωτερικά όργανα. Λαμβάνοντας υπ' όψιν ότι τον οργανισμό συνθέτουν το σώμα, τα συναισθήματά και το νοητικό μας περιβάλλον, μπορούμε να φανταστούμε ότι η φύση του οργανισμού λειτουργεί βάσει κυβερνητικού σχεδίου βάζοντας προτεραιότητες προστασίας που αφορούν τόσο το κάθε επίπεδο ξεχωριστά, όσο και την τρισυπόστατη ολότητα του οργανισμού. Αρχικά το σώμα μας είναι αυτό που θα απορροφήσει τους κραδασμούς, αν αυτό όπως είδαμε στην πορεία μέσα στο χρόνο οδηγηθεί σε εκφυλισμό, τότε θα αρχίσει να βάλλεται το συναισθηματικό επίπεδο. Με την ταχύτητα που εξελίσσεται η παγκόσμια παθολογία, η σχιζοφρένεια (νοητική ασθένεια) είναι αναμενόμενο ότι σύντομα θα ακολουθήσει την κατάθλιψη.

Το 1990 οι κυριότερες αιτίες θανάτου ή αναπηρίας ήταν οι λοιμώξεις του κατώτερου αναπνευστικού, τα διαρροϊκά σύνδρομα και οι περιγεννετικές συνθήκες, ενώ το 2020 ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας προβλέπει ότι θα πρωτοστατεί η ισχαιμική καρδιοπάθεια και θα ακολουθεί η κατάθλιψη.

Στο άρθρο της προηγούμενης Παρασκευής, αναφερθήκαμε στο αίτιο των χρόνιων ασθενειών και πώς μέσα από τις καταπιεστικές θεραπευτικές μεθόδους και την κληρονομικότητα, μεταλλάχθηκαν με αποτέλεσμα τη σημερινή κατάσταση υγείας.

Έτσι οι αδυναμίες των γονιών μας, είτε με την ίδια μορφή, είτε με ένα νέο ιδιόμορφο σύμπλεγμα, που δημιουργείτε από την ανάμιξη της νοσηρότητας των δύο γονέων, κληροδοτούν στην επόμενη γενιά τις προδιαθέσεις τους.

Ο Βυθούλκας αναφέρει ότι: «οι προδιαθέσεις αυτές δεν βρίσκονται σε απόλυτη και σταθερή εξάρτηση από τη σωματική μόνον υγεία των γονέων, αλλά και από πολλούς άλλους παράγοντες, όπως η ψυχική διάθεση κατά την ώρα της σύλληψης, η υγεία των γονέων ως εκείνη τη στιγμή, εξωτερικοί παράγοντες ή συνθήκες, η διατροφή, ο βαθμός της τοξίνωσης του οργανισμού από ουσίες π.χ. τα παιδιά των αλκοολικών. Ακόμη οι ατμοσφαιρικές συνθήκες και οι βλαβερές ουσίες που περιέχονται στην ατμόσφαιρα, η ραδιενέργεια και τέλος η περίοδος της εγκυμοσύνης και όσα συνέβησαν κατά τη διάρκειά της, θα διαμορφώσουν τελικά τις ευαισθησίες του νεογνού».
Ο Χάνεμαν αναφέρει για το ψωρικό μίασμα⁴ ότι «είναι το πιο παλιό, το πιο γενικευμένο και το πιο καταστρεπτικό και εν τούτοις έχει μελετηθεί λιγότερο από όλα τα μιάσματα, αυτό που για χιλιάδες χρόνια παραμόρφωσε και ταλαιπώρησε το ανθρώπινο γένος και που κατά τους τελευταίους αιώνες έχει γεννήσει χιλιάδες οξείες και χρόνιες (μη αφροδίσιες) αρρώστιες, απίστευτα διαφορετικές η μία από την άλλη». Και συνεχίζει «...ώσπου μια άλλη μιασματική ασθένεια, η Σύφιλη, άρχισε να σηκώνει το τρομερό κεφάλι της...»⁵.

Για την ανάλυση του Συφιλιδικού μιάσματος, δεν χρειάστηκε να κάνει την ίδια επίπονη εργασία γιατί σαν πιο πρόσφατη ασθένεια, είχε από την κλινική εμπειρία της εποχής του αλλά και τις βιβλιογραφικές αναφορές μια ολοκληρωμένη εικόνα της εν ενεργεία Σύφιλης που απλώνεται στον οργανισμό και προκαλεί με το χρόνο βαθύτερες και σοβαρότερες επιπλοκές.

Η δυσκολία στην θεραπεία ενός ασθενή με ψωρικό υπόβαθρο6 που έχει προστεθεί το Συφιλιδικό μίασμα, προκαλεί μια σύνθετη και πολύπλοκη κατάσταση. Ο Χάνεμαν, αναφέρει στην παράγραφο 206 του οργάνου, ότι: «όταν ο γιατρός καλείται να γιατρέψει μια περίπτωση παλιάς Συφίλιδος, θα διαπιστώσει ότι είναι αναμεμιγμένη με το ψωρικό μίασμα, γιατί αυτό το εσωτερικό μίασμα είναι η βασική αιτία στις χρόνιες ασθένειες». Εδώ ο ομοιοπαθητικός έρχεται αντιμέτωπος με ένα δυσκολότερο πρόβλημα. Πρέπει να απομονώσει τα συμπτώματα που παραπέμπουν στο μίασμα της Συφίλιδος και να τα εξαλείψει πρώτα, στην συνέχεια αναμένεται να ξεπροβάλει το ψωρικό μιασματικό υπόβαθρο, να εντοπιστεί και να θεραπευτεί. Στην συνέχεια, αναφέρεται σε ένα τρίτο μίασμα που αποδίδει την καταγωγή του σε ένα είδος γονόρροιας, που σε δευτερογενές στάδιο εμφανίζει κονδυλώματα. Αναφέρει δε ότι: «το μίασμα της άλλης γνωστής γονόρροιας (συκωτικό) δεν φαίνεται να διαπερνά τον οργανισμό αλλά απλώς να ερεθίζει τα ουροποιητικά όργανα». Είναι περιττό να πούμε ότι όταν ένας οργανισμός έχει προσβληθεί και από τα τρία αυτά μιάσματα, η θεραπεία του είναι πάρα πολύ δύσκολη και απαιτεί συνεχή παρακολούθηση. Θα πρέπει και σε αυτές τις περιπτώσεις να ακολουθήσουμε την ίδια τακτική απομονώνοντας και θεραπεύοντας πρώτα το πιο πρόσφατο (Συκωτικό) μίασμα, στη συνέχεια θα ασχοληθούμε με το Συφιλιδικό που θα ξεπροβάλει και τέλος με το ψωρικό που θεωρείται και η βάση, ή αρχή των ασθενειών. Στις περιπτώσεις που εμπλέκονται και τα τρία αυτά μιάσματα προστίθενται και οι παρενέργειες χημικών φαρμάκων, η θεραπεία δεν είναι μόνο δύσκολη αλλά σε πολλές περιπτώσεις αδύνατη.

Μόνον αυτός μπορεί να είναι ο λόγος που επιβάλλεται η συνύπαρξη με τη συμβατική ιατρική (όσον αφορά τον τομέα τις κατασταλτικής αντιμετώπισης), ενώ επιβάλλεται άλλοτε να λειτουργεί έχοντας τον πρώτο λόγο και άλλοτε συμπληρωματικά στην ομοιοπαθητική ανάλογα με την περίπτωση, μέχρις ότου θεραπευτικά διανύσουμε την απόσταση με την αντίθετη φορά και βρεθούμε στο σημείο που η καταστολή δεν θα είναι πλέον αναγκαία. Αυτό σημαίνει προσπάθεια για αρκετές μελλοντικές γενιές. Ίσως τώρα να γίνεται πιο κατανοητή η αγωνία του ομοιοπαθητικού για την πορεία της ασθένειας και την επιδείνωση της υγείας σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το ψωρικό μίασμα σπάνια εμφανίζεται στο δέρμα σήμερα διότι έχει δημιουργήσει εσωτερικές πια εστίες και εκδηλώνεται μέσα από αυτές. Αν μεταφέρουμε τη σκέψη μας στο σημερινό επίπεδο υγείας θα θεωρήσουμε αυτονόητο το αποτέλεσμα των εγκεφαλικών και των καρδιοπαθειών που πρωτοστατούν. Ο καρκίνος, η σκλήρυνση κατά πλάκας, το Alzheimer και πολλές άλλες χρόνιες και ανίατες ασθένειες διαρκώς αυξάνονται. Το επίπεδο υγείας τη σημερινή εποχή είναι χαμηλότερο από παλαιότερα διότι ο οργανισμός γνωρίζουμε ότι αντιστέκεται στην ασθένεια κρατώντας τα εσωτερικά όργανα μακριά από την επίδρασή της. Μόνον αν μειωθεί η ζωτικότητα, όπως συμβαίνει στις μέρες μας, αναγκάζεται να μειώσει την άμυνα του με αποτέλεσμα την έκθεση των εσωτερικών οργάνων.

Μέσα από αυτή την προσέγγιση και όπως αποδεικνύεται από τα γεγονότα δεν θα έπρεπε να μας εντυπωσιάσουν οι προβλέψεις του παγκόσμιου οργανισμού υγείας που ισχυρίζεται ότι το 2020 η κατάθλιψη (ψυχική νόσος) θα καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση.

Η επιδείνωση στα χρόνια νοσήματα τα τελευταία 50 χρόνια ήταν ραγδαία και ο σημερινός άνθρωπος βρίσκετε στη θέση να την αξιολογήσει ακόμη και μέσα από το δικό του περιορισμένο συγγενικό περιβάλλον. Αν παραλληλίσουμε την κατάσταση υγείας του ανθρώπου, την σχέση του με την καταστροφή του περιβάλλοντος και το αδιέξοδο απεμπλοκής τότε αν δεν μας καταβάλει ο τρόμος σημαίνει ότι διαθέτουμε ένα καλύτερο επίπεδο υγείας του οποίου η απόδειξη δεν μπορεί να είναι άλλη από τη συμβολή μας στην προστασία του πλανήτη και των μελλοντικών γενεών (των παιδιών μας).

Αυτό μπορεί να φαντάζει τρομακτικό για τον απαισιόδοξο αλλά προβληματίζει και τοποθετεί υπεύθυνα αυτόν που αναγνωρίζει την ανάγκη για επαναπροσδιορισμό της ιατρικής η οποία είναι κατευθυνόμενη από τα τεράστια συμφέροντα των φαρμακευτικών πολυεθνικών κολοσσών που μαζί με την βιομηχανία ενέργειας και την πολεμική βιομηχανία καθορίζουν στο βωμό του κέρδους το καταστροφικό μέχρι στιγμής μέλλον της ανθρωπότητας σε όλα τα επίπεδα. 

1. Όργανο της θεραπευτικής τέχνης Εκδ. Πύρινος Κόσμος
   
2. Χρόνιες Ασθένειες Εκδ. Πύρινος Κόσμος (μόνον στην Αγγλική γλώσσα)
   
3. Η λέξη μίασμα δεν είναι ταυτόσημη με το στίγμα, αλλά εννοεί τη χαρακτηριστική προδιάθεση για ορισμένες ασθένειες που έχει κάθε οργανισμός.
   
4. Η λέξη μίασμα δεν είναι ταυτόσημη με το στίγμα, αλλά εννοεί την χαρακτηριστική προδιάθεση και ορισμένες ασθένειες που έχει κάθε οργανισμός και που είναι είτε κληρονομική είτε επίκτητη. 
   
5. Χρόνιες Ασθένειες Σ. Χάνεμαν Εκδ. Πύρινος Κόσμος (μόνον στην Αγγλική γλώσσα)